Główny / Zapalenie krtani

Perichondrozowe zapalenie małżowiny usznej

Zapalenie krtani

Perichondrozowe zapalenie małżowiny usznej jest zmianą zapalną w okolicy przedsionka małżowiny usznej z równoczesnym zaangażowaniem w proces patologiczny i skórę ucha.

Zapalenie tęczówki jest bardzo rzadkie w praktyce otolaryngologicznej. Jednak pacjent nie może się obejść bez wykwalifikowanej pomocy lekarza laryngologa, a im wcześniej zostanie dostarczony, tym bardziej będzie skuteczny.

Biorąc pod uwagę nasilenie reakcji zapalnej, choroba ta dzieli się na dwa główne typy:

  • surowicze;
  • ropiejące - cięższe.

Czynniki ryzyka i przyczyny rozwoju

Główną przyczyną rozwoju zapalenia błony bębenkowej jest infekcja chrząstki z patogennymi mikroorganizmami. Najczęściej są to czynniki wywołujące tę chorobę:

  • Staphylococcus aureus;
  • Pseudomonas aeruginosa;
  • greens streptococcus i inne.

Czynnikami predysponującymi do rozwoju tej choroby są:

  • urazowe uszkodzenie małżowiny usznej;
  • martwica (zapalenie worka na włosy), umiejscowiona w zewnętrznym przewodzie słuchowym;
  • powikłanie grypy lub gruźlicy, które znacznie zmniejsza odporność;
  • ugryzienie owadów;
  • oparzenia lub odmrożenia małżowiny usznej itp.

Tak więc, zapalenie jelit rozwija się w przypadku bezpośredniego przenikania patogennych mikroorganizmów do perchorium, jeśli jego integralność jest osłabiona lub w wyniku dryftu krwiopochodnego.

Grupa ryzyka powinna obejmować pacjentów, którzy mają osłabioną odporność. Należą do nich:

  • osób przyjmujących kortykosteroidy z powodu choroby podstawowej (astma oskrzelowa, reumatoidalne zapalenie stawów i inne);
  • pacjenci z cukrzycą;
  • związane z procesami zakaźnymi w ciele itp.

Objawy

Najbardziej jaskrawym objawem jest ropne zapalenie przedsionka małżowiny usznej. Przejawia się to następująco:

  • bolesne odczucia w okolicy małżowiny usznej lub w okolicy zewnętrznego przewodu słuchowego;
  • obrzęk ucha;
  • jego zaczerwienienie;
  • fluktuacja, to znaczy pojawienie się niewielkiego wstrząsu ropnej infiltracji podczas dotykania ucha i obecność ropnej strefy zmiękczania;
  • zwiększony ból podczas dotykania małżowiny usznej;
  • z późną diagnozą następuje całkowita martwica chrząstki z jej późniejszym odrzuceniem. Prowadzi to do deformacji kątowej małżowiny usznej w następstwie, czemu towarzyszy kosmetyczny defekt o różnym nasileniu.

W przypadku surowiczego zapalenia błony śluzowej jamy ustnej, które jest początkowym stadium tego procesu zapalnego, występują takie objawy, jak:

  • zaczerwienienie i obrzęk (błyszczyki uszne);
  • niewielki ból;
  • miejscowy wzrost temperatury skóry nad ogniskiem zapalenia.

Przy wystąpieniu choćby jednego z wyżej wymienionych objawów należy zwrócić się do lekarza o pomoc, ponieważ tylko otolaryngolog może ustalić prawidłową diagnozę, od której zależeć będzie taktyka leczenia. W niektórych przypadkach zapalenie tęczówki może przypominać różyczki, co wymaga zupełnie innego podejścia do leczenia.

Leczenie

Leczenie zapalenia okołotłocza zależy od stadium procesu patologicznego. Tak więc, w surowiczej postaci choroby, prowadzi się leczenie zachowawcze, które obejmuje stosowanie miejscowych i systemowych antybiotyków, i w obecności ropnej postaci choroby wskazana jest interwencja chirurgiczna.

Leki

Lecznicze leczenie choroby "zapalenie tęczówki" obejmuje:

  • stosowanie antybiotyków - Azytromycyna, Erytromycyna, chronione penicyliny, Tetracyklina, cefalosporyny;
  • stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych, które zmniejszają nasilenie zespołu bólowego.

Wszystkie te leki są stosowane w celu poprawy ich skuteczności zarówno systemowo jak i lokalnie (w postaci wkraplania do kanału słuchowego, nakładania maści). Konieczne jest jednak, aby zostali wyznaczeni przez lekarza, a samoleczenie jest surowo zabronione.

Fizjoterapia

Zaleca się leczenie fizjoterapeutyczne po niewielkiej stagnacji procesu zapalnego. Ropne zapalenie błony śluzowej brzucha jest przeciwwskazaniem do tego. Najskuteczniejsze procedury fizjoterapeutyczne dla tej choroby to:

  • promieniowanie ultrafioletowe;
  • Terapia UHF;
  • terapia laserowa.

Metody niefarmakologiczne

Niefarmakologiczne metody leczenia choroby "zapalenie tęczówki" oznaczają, przede wszystkim, prowadzenie szybkiej interwencji chirurgicznej, gdy istnieją oznaki wskazujące na nią (główną z nich jest ropne zapalenie okolicy okołopornikowej małżowiny usznej). Interwencja operacyjna obejmuje następujące etapy:

  • wystarczające nacięcie skóry, które powtarza naturalne fałdy;
  • usuwanie "martwych" tkanek;
  • wprowadzenie małego drenażu gumowego do ropnej jamy;
  • stosowanie aseptycznego opatrunku.

Po operacji rana jest leczona przez kilka dni roztworami antyseptycznymi i antybiotykami. Po oczyszczeniu wnęki ropnej opatrunki i leczenie zostają zakończone. Rana goi się niezależnie.

Zapalenie ucha: objawy i leczenie zapalenia okołotłokowego

Perichondrozowe zapalenie małżowiny usznej jest chorobą zapalną, w której patologiczny proces rozciąga się na periaton, skórę i błoniastą część kanału słuchowego. Brak terapii powoduje powstawanie ropnych mas i obniżenie jakości słuchu, których odtworzenie nie będzie możliwe.

Przyczyny Perichondrozy

Zapalenie małżowiny usznej najczęściej powoduje infekcję bakteryjną

Zapalenie małżowiny usznej występuje w wyniku przenikania różnych bakterii. Ich typ określa postać choroby. Istnieją dwa sposoby rozwoju:

  1. Podstawowy. Zakażenie następuje poprzez rany i mikropęknięcia na skórze małżowiny usznej.
  2. Wtórny. Zapalenie tęczówki występuje jako powikłanie innej choroby. W tym przypadku bakterie przenikają do obszaru ucha przez limfę i krew, wpływając na inne części ciała.

Przyczynami każdej postaci choroby mogą być:

  • Uraz małżowiny usznej i przewodu słuchowego.
  • Oparzenia o różnym stopniu nasilenia lub silne odmrożenia. W tym samym czasie górna warstwa naskórka zostaje uszkodzona, a infekcja infiltrowana jest w wynikowe urazy przy nieprawidłowo świadczonej pierwszej pomocy.
  • Formacja ropnych formacji. Różne trądzik i czyraki również powodują stan zapalny.
  • Złe leczenie lub brak opieki medycznej nad grypą.
  • Zapalenie ucha, charakteryzujące się tworzeniem ropnych mas.
  • Gruźlica. Zapalenie tęczówki często występuje również jako powikłanie gruźlicy.
  • Operacje na aparacie słuchowym.
  • Procedury kosmetyczne. Zakażenie może wystąpić podczas przekłuwania płatka małżowiny usznej nieprzestrzeganiem standardów zdrowotnych.

Istnieje wiele przyczyn zapalenia okołotłokowego i przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest ustalenie, co wywołało rozwój procesu zapalnego w małżowinie usznej.

Obraz kliniczny

Ropna postać zapalenia okołotłokowego ma bardziej żywe objawy i jest bardziej powszechna

Zapalenie tęczówki zazwyczaj dzieli się na dwie formy, w zależności od charakteru przebiegu: surowicze i ropne. Każdemu z nich towarzyszą określone objawy.

Objawy surowiczej postaci to:

  • Bolesne wrażenia. Występują w obszarze dotkniętym małżowiną, często nie są silne. Ale pod pewnymi czynnikami mogą stać się silniejsi.
  • Opuchlizna ucha. Towarzyszy temu zaczerwienienie skóry i wyraźny blask.
  • Wzrost temperatury w obszarze skupienia procesu patologicznego.
  • Wygląd w małżowinie usznej.

Ropna postać ma wyraźniejsze objawy, które obejmują:

  • Silne bolesne wrażenia. W kontakcie z dotkniętym obszarem kilkakrotnie wzmocnionym może stać się nie do zniesienia.
  • Obrzęk małżowiny usznej. Nie ma połysku, powierzchnia staje się wyboista.
  • Zaczerwienienie. Po pewnym czasie skóra ucha nabiera cyjanotycznego odcienia.
  • Wzrost temperatury. Przy ropnej formie wzrasta do 39 stopni. Pacjent odczuwa osłabienie, złe samopoczucie, może występować ból głowy o naglącej naturze.
  • Odkształcenie małżowiny usznej, która staje się zauważalna dla innych.

Główną cechą tej formy jest tworzenie i wydzielanie ropnych mas, które gromadzą się pod skórą. Pacjenci mają również zmniejszony apetyt, zaburzenia snu, drażliwość i depresję.

Na filmie możesz dowiedzieć się, czym jest małżowina uszata i jakie funkcje wykonuje:

Komplikacje

Zapalenie małżowiny usznej nie przejdzie samoistnie. Przy leczeniu nie trzeba dokręcać, ponieważ proces zapalny przeniknie do zdrowych tkanek.

Prowadzi to do rozwoju wielu komplikacji:

  1. Zaburzenie budowy chrząstki małżowiny usznej. Umierająca tkanka. Ciało zaczyna ich odrzucać, czemu towarzyszą bolesne odczucia, swędzenie i inne objawy. W rezultacie wymagane jest usunięcie martwiczych tkanek.
  2. Odkształcenie ucha. Niska jakość leczenia lub brak terapii prowadzi do obniżenia jakości słuchu, ponieważ patologiczny proces wpływa na błonę bębenkową. Najczęściej niemożliwe jest przywrócenie słuchu lub przeprowadzenie kosztownej operacji i długiego kursu rehabilitacyjnego.

Metody leczenia

Zapalenie tęczówki wymaga złożonej terapii mającej na celu wyeliminowanie przyczyny, zniszczenie infekcji, przywrócenie tkanek narządu. Przede wszystkim przepisywane jest leczenie farmakologiczne antybiotykami.

Po objęciu ostrej fazy wyznaczane są metody leczenia fizjoterapeutycznego. W ciężkich przypadkach, gdy leki nie mogą przywrócić słuchu lub uszkodzonej tkanki, zalecana jest interwencja chirurgiczna.

Terapia lekami

Terapia lekowa składa się z leków przeciwbakteryjnych i przeciwzapalnych

Podczas diagnozowania zapalenia na tęczówkę zaleca się antybiotyki o szerokim spektrum działania i środki przeciwzapalne. Ale często wybór leku przeciwbakteryjnego zależy od rodzaju infekcji.

Jeśli przyczyną choroby jest surowiczy kij, pokazuje zastosowanie leków grupy tetracyklinowej, na przykład "Erytromycyna" lub "Oletetrin".

W przypadku ustalenia zapalenia błony śluzowej jamy ustnej przypisuje się następujące grupy funduszy:

  1. Efekty miejscowe o właściwościach przeciwzapalnych i antyseptycznych. Najbardziej skuteczne w zapaleniu małżowiny usznej są "Flucinar", maść Vishnevsky, "Lorinden".
  2. Niesteroidowe leki przeciwzapalne. Pomagają one nie tylko w usuwaniu stanów zapalnych, ale także w zmniejszaniu bolesnych wrażeń. Ta grupa obejmuje "Ibuprofen" i "Diklofenak".
  3. Kompleksy witaminowe. Są powołani w celu wzmocnienia i utrzymania odporności.
  4. Kompresy z roztworem kwasu borowego, ma również przepis na płynny lub kamforowo-tiolowy roztwór.

Dawkowanie leków i czas trwania leczenia są określane przez lekarza prowadzącego w zależności od ciężkości choroby i indywidualnych cech ciała pacjenta. Uwzględniono również przeciwwskazania i możliwe działania niepożądane.

Fizjoterapia

Metody oddziaływania fizjoterapii przypisane tylko w przypadku surowiczego perihondrita kształtu po ustąpieniu ostrego zapalenia. Stadium Fizjoterapia pomaga przyspieszyć proces regeneracji tkanek, ale jest całkowicie przeciwwskazany w postaci ropnej.

Zabiegi fizjoterapeutyczne można wykonywać tylko w surowiczej postaci choroby

Najskuteczniejsze metody działania fizjoterapeutycznego w przypadku zapalenia małżowiny usznej to:

  • Laseroterapia. Nowoczesna metoda oddziaływania na proces patologiczny za pomocą lasera.
  • Promieniowanie ultrafioletowe. Pomaga niszczyć bakterie wywołujące stany zapalne.
  • Terapia mikrofalowa. Metoda oparta jest na wpływie oscylacji elektromagnetycznych.
  • UHF. Działanie skupiające się na patologicznym procesie odbywa się za pomocą pola magnetycznego o wysokiej częstotliwości.

W przypadku wykrycia przewlekłego przebiegu zapalenia błony śluzowej jamy ustnej można zalecić radioterapię. Ponadto pacjent musi przestrzegać leżenia w łóżku i jeść w pełni.

Obróbka ludowa

Metody tradycyjnej medycyny są z powodzeniem stosowane w różnych chorobach. Ale w przypadku zapalenia błony śluzowej jamy ustnej nie są skuteczne.

Różne nalewki, wywary i maści gotowane według przepisów babci nie mogą pomóc w wyeliminowaniu objawów choroby. Ponadto nie są w stanie wyeliminować przyczyny zapalenia małżowiny usznej.

Eksperci nie zalecają stosowania tradycyjnej medycyny z periakrytem, ​​ponieważ działanie różnych ziół może zaburzać obraz kliniczny.

W rezultacie trudno będzie dokonać trafnej diagnozy, a nieprawidłowe leczenie prowadzi do rozwoju powikłań.

Interwencja chirurgiczna

Ropna postać zapalenia błony śluzowej brzucha wymaga interwencji chirurgicznej

Operacja jest zalecana w tych przypadkach, gdy inne metody leczenia nie są skuteczne i obserwuje się proces umierania tkanek miękkich. Celem interwencji chirurgicznej jest usunięcie martwiczej tkanki i leczenie dotkniętych obszarów skóry lekami zawierającymi antybiotyk.

Wskazania do operacji to:

  • Oddzielenie tkanki chrzęstnej. Sugeruje to, że proces patologiczny przeniknął do głębokich warstw naskórka.
  • Akumulacja ropnych mas. Muszą zostać usunięte, ponieważ kapsułka zawierająca ropę może pęknąć. Prowadzi to do wejścia w ciało ropnej masy i zakażenia krwi.

Ropna postać zapalenia błony śluzowej brzucha jest zagrożeniem dla życia i zdrowia pacjenta. Dlatego konieczna jest pilna interwencja chirurgiczna. Operacja jest przeprowadzana etapami:

  1. Ropiejące usuwanie jest usuwane. W tym celu lekarz wykonuje nacięcie w okolicy, w której gromadzi się ropa.
  2. Czyszczenie lub wymiana dotkniętych obszarów. Wszystkie martwicze tkanki są usuwane. W przypadku dużych zmian, specjalista przywraca kształt ucha.

Po operacji pacjent musi przejść gumowy drenaż i jest zalecane regularne płukanie jamy, w której znajdują się rany ropne. Aby to zrobić, użyj antybiotyków i antyseptycznych rozwiązań. Zabieg przeprowadza się kilka razy dziennie aż do zaprzestania pojawiania się wydzieliny różnego rodzaju.

Na ranie nałożono bandaż, który zmienia się trzy do czterech razy dziennie. Stosuje się również waciki nasączone roztworem antyseptycznym. Pomaga to zapobiegać infekcjom i przyspiesza gojenie tkanek.

Czego nie można leczyć?

Zapalenie tęczówki jest poważną chorobą, dlatego nie wolno angażować się w samoleczenie!

Zapalenie tęczówki charakteryzuje się rozprzestrzenianiem się procesu zapalnego w okolicy małżowiny usznej. Może wpływać na wnętrze ucha. Przyczynami tej choroby są wirusy. Leczenie zawsze odbywa się za pomocą antybiotyków. Jednak wielu pacjentów decyduje się nie chodzić do lekarza i samodzielnie prowadzić terapię w domu. Najczęściej używa się rozgrzewki, która jest surowo zabroniona.

Wpływ ciepła na ognisko zapalne prowadzi do aktywacji wirusa i jego rozprzestrzeniania się do zdrowych tkanek. Ponadto podgrzewanie pomaga rozedrzeć kapsułkę, która zawiera ropę. W rezultacie ropne masy nie mogą wyjść na zewnątrz, ale przenikają ciało, co prowadzi do poważnych konsekwencji.

Rokowanie zależy od terminowości leczenia i stopnia rozprzestrzeniania się procesu zapalnego.

W przypadkach, w których pacjent nie konsultował się z lekarzem przez długi czas, surowicza postać zapalenia błony śluzowej przenika do ropnej. Wraz z upływem czasu tkanki miękkie zaczynają umierać, patologiczny proces rozciąga się na chrząstkę. Skutkiem braku leczenia jest deformacja małżowiny usznej i ubytek słuchu, których nie można w niektórych przypadkach przywrócić. Jeśli leczenie rozpoczęto w odpowiednim czasie, możliwe jest całkowite wyleczenie bez konsekwencji.

Aby jednak uniknąć rozwoju zapalenia małżowiny usznej, eksperci zalecają szereg środków zapobiegawczych:

  1. Unikaj obrażeń skóry w obszarze małżowiny usznej.
  2. Z czasem pozbywamy się trądziku, zarazy i innych rodzajów ropnych formacji.
  3. W przypadku uszkodzenia skóry, należy traktować miejsce zranienia środkiem antyseptycznym.
  4. Przestrzegaj zasad higieny.
  5. Weź kompleksy witaminowe, aby wzmocnić odporność.
  6. Wyeliminuj efekt alergenów.
  7. Terminowe przeziębienie, takie jak ARI, SARS, grypa.
  8. Przestrzegaj wszystkich zasad opieki pooperacyjnej po interwencji chirurgicznej w okolicy przedsionków.

Zapalenie tęczówki to niebezpieczna choroba charakteryzująca się zapaleniem małżowiny usznej. Dzięki terminowemu leczeniu bez żadnych konsekwencji, ale w przypadku, gdy pacjent nie konsultuje się z lekarzem przez długi czas, mogą pojawić się poważne komplikacje. Dlatego gdy pojawiają się oznaki zapalenia, należy udać się do lekarza.

Zapalenie małżowiny usznej z zewnętrznym zapaleniem ucha

Zewnętrzne zapalenie ucha jest częścią grupy chorób ucha i może rozwijać się w każdym wieku. Jeśli leczenie procesu zapalnego w uchu zewnętrznym odbywa się prawidłowo i we właściwym czasie, patologia ta szybko mija i nie daje powikłań.

Cechy choroby

Zgodnie z zapalenia ucha zewnętrznego rozumieć zapalenie ucha zewnętrznego, eardrum ostry lub przewlekły. Częstość występowania u dzieci i dorosłych, na tyle dziwnie, jest wyższa w okresie letnim, a występowanie chorób bezpośrednio związane ze stanem układu immunologicznego. Zapalenie ucha powłoki czasami towarzyszy zapalenie ucha zewnętrznego, ale najczęściej występuje u dzieci lub osób o obniżonej odporności. Szczytowa zachorowalność z wiekiem wynosi 7-12 lat. Ponadto patologia często występuje u pływaków i nurków.

Pomimo faktu, że ostre zapalenie ucha zewnętrznego - łagodna choroba, która nie prowadzi do niepełnosprawności, utraty lub innych poważnych powikłań słuchu, jej objawy mogą być bardzo bolesne. W przypadku pacjentów z niedoborami immunologicznymi oraz złożonych chorób somatycznych zdolnych rozwoju przewlekłego zapalenia ucha, a na jej tle - złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego (do 90% przypadków choroba występuje w cukrzycy). Złośliwa postać zapalenia ucha jest potencjalnie zagrażająca życiu, ale nie dlatego, że dotyczy procesów nowotworowych. Choroba ta wpływa na zewnętrzny przewód słuchowy i skroniowy, a złośliwy jest spowodowany agresywnym przepływem. Jeśli leczenie antybakteryjne zostanie rozpoczęte na czas, osoba najczęściej całkowicie odzyskuje, w przeciwnym razie wynik może być opłakany.

Zewnętrzne zapalenie ucha środkowego jest klasyfikowane zgodnie z zasięgiem dotkniętych obszarów w następujący sposób:

  • Ograniczone zewnętrzne zapalenie ucha (synonim - martwica kanału słuchowego), którego przyczyny są związane z zakażeniem mieszków włosowych lub gruczołów łojowych. Choroba jest bardziej typowa dla osób z zaburzeniami metabolicznymi, niedoborami odporności.
  • Rozlane zapalenie ucha zewnętrznego, jest bardzo rozpowszechnione i spowodował znaczne zakażenia skóry, jak również leżące u podstaw drobnoustrojów celulozy. Z kolei, rozlane zapalenie ucha środkowego może być ostre (trwające maksymalnie 4 tygodnie), przewlekłe (czas trwania - więcej niż 4 tygodnie w roku, pochodzi z 4 powtórzeń).

Ponadto, oddzielna postać chorobową wyodrębnia się w sposób opisany poprzednio (złośliwą) martwicze zapalenie ucha zewnętrznego, charakteryzującego się szybkim wnikaniem w głębokiej infekcji tkanek, tworząc w pochłaniają kości i przepływa typu szpiku. Inną formą zewnętrznego zapalenia ucha jest wyprysk, który towarzyszy innym chorobom skóry u osób z atopią. Sporadycznie zdiagnozowano grzybiczego zapalenia ucha zewnętrznego lub otomycosis, jak i krwotocznego zapalenia ucha zewnętrznego - zapalenie krwi pęcherzyki wypełnione wynikających rozprzestrzeniania infekcji za pośrednictwem krwi.

Przyczyny zewnętrznego zapalenia ucha środkowego

Patogeny patogeny w ogromnej większości przypadków - drobnoustroje patogenne, w otomycyzie - grzyby chorobotwórcze. Ograniczone ostre zapalenie ucha zewnętrznego jest konsekwencją zakażenia ucha Staphylococcus aureus. Rozlane zapalenie ucha może być spowodowane przez gronkowce, paciorkowce, Pseudomonas aeruginosa, związki drobnoustrojowe.

Oprócz uszu, gronkowiec może również wpływać na góry i nos. Przeczytaj o leczeniu Staphylococcus aureus w gardle io złotym gronkowcu w nosie.

Główną przyczyną rozwoju choroby jakiejkolwiek postaci jest obniżenie poziomu ochrony przewodu słuchowego, za który odpowiedzialna jest wata woskowa. To ostatnie zapewnia istnienie kwaśnego środowiska i uwalniania lizozymów, które niszczą połknięte mikroby. Jeśli z jakiegokolwiek powodu ilość siarki spadnie lub jej skład zmieni się, a objętość substancji znacznie wzrośnie, może to spowodować osłabienie lokalnej odporności. Bezpośrednimi przyczynami tego rozwoju są:

  • regularne wlewanie wody do ucha ("ucho pływaka");
  • przenikanie kurzu, brud w przewodzie słuchowym;
  • suchość otaczającego powietrza;
  • nadmierna gorliwość w zakresie higieny ucha lub, przeciwnie, brak właściwej opieki;
  • zmniejszenie ogólnej odporności na niedobór odporności, przeniesione choroby wirusowe, hipotermię, przewlekłe choroby ucha i narządy ENT, przedłużone stosowanie antybiotyków, leki immunosupresyjne;
  • wyprysk w okolicy ucha zewnętrznego.

Zapalenie ucha zewnętrznego jest często spowodowane przez uraz przewodu słuchowego, tak jak przez drapanie ucha, drapanie, oczyścić ucho z ostrymi przedmiotami, dziur do kolczyków u dzieci - przy próbie umieścić w uchu ciał obcych. Poprzez skórę ze złamaną integralnością bakterie łatwo dostają się do tkanki podskórnej i powodują stan zapalny. Możliwe jest także zakażenie przez brudne ręce od sąsiedniego ognisk - trądzik ropą, czyraki, etc...

Przewlekłe zapalenie ucha zewnętrznego u dzieci i dorosłych występuje z niewystarczającą terapią ostrej postaci patologii, ale często jest diagnozowane bez wcześniejszego ostrego zapalenia z powodu stałego głębokiego oczyszczania ucha i regularnych urazów skóry wokół ucha. U dzieci rozwój zewnętrznego zapalenia ucha wywołuje niedoskonałość układu odpornościowego, obecność krótszego i wąskiego kanału słuchowego, a także bardzo delikatną skórę. U dorosłych cukrzyca, chemioterapia, AIDS, radioterapia, przeszczepy narządów i inne stany immunosupresyjne są czynnikami ryzyka rozwoju zewnętrznego zapalenia ucha środkowego, jak również jego ciężkiej postaci (złośliwe zewnętrzne zapalenie ucha środkowego).

Objawy choroby

Miejscowo ograniczone zapalenie ucha środkowego, zwane także zagrzybieniem uszu, może pojawić się zarówno na małżowinie usznej, jak i na samej głębokości kanału usznego po jednej stronie. Obraz kliniczny z ograniczonym zewnętrznym zapaleniem ucha jest następujący:

  • dyskomfort w uchu, który stopniowo zmienia się w szarpiący, ostry ból;
  • napromieniowanie bólu od ucha do szyi, szczęki, znajdowanie bólu o rozproszonym charakterze;
  • zwiększony dyskomfort podczas żucia jedzenia, mówienie, próba dotknięcia ucha wewnątrz i na zewnątrz, naciśnięcie wnętrza kanału słuchowego lub pociągnięcie płatka ucha w dół;
  • dzieci mogą mieć gorączkę, osłabione osoby doświadczają intoksykacji, osłabienia, bólu głowy, niepełnosprawności;
  • słuch u pacjenta jest normalny, ale w obecności dużego ogniska wewnątrz kanału słuchowego może zostać złamany.

Jeśli leczenie nie zostanie rozpoczęte, ropień powiększa się, topi się i zmiękcza, spontanicznie otwiera się na 6-7 dni od początku choroby. Po tym ropieje płyn wypływa z ucha, a ból u człowieka stopniowo zanika, stan powraca do normy. Ze słabością odporności, zapalenie ucha zewnętrznego może być przewlekłe i nawracać regularnie, lub przejść do choroby, gdy ropnie pojawiają się w całym ludzkim ciele.

Kilka w innym scenariuszu, rozlane zewnętrzne zapalenie ucha. W przypadku rozwoju takiej patologii zapalenie obejmuje cały kanał słuchowy, a także rozciąga się na błonę bębenkową. Obraz kliniczny rozlanego uszkodzenia ucha zewnętrznego obejmuje:

  • dyskomfort, swędzenie, pieczenie w uchu;
  • niedrożność ucha;
  • ból przy dotykaniu palców kanału słuchowego;
  • ból po naciśnięciu na wewnętrzną część małżowiny usznej;
  • otalgia (ból w uchu) o niskim stopniu nasilenia;
  • odpływ ropy z ucha, ale na wczesnym etapie zauważalne jest jedynie zwężenie przewodu słuchowego z powodu ciężkiego obrzęku;
  • przekrwienie skóry kanału słuchowego;
  • podwyższona temperatura ciała, zatrucie (nie u wszystkich pacjentów);
  • powiększenie węzłów chłonnych na szyi od chorej strony;
  • podczas oglądania widać stan zapalny i zaczerwienienie błony bębenkowej, a funkcja motoryczna jest w pełni zachowana.

Jeśli choroba przeszła do postaci przewlekłej, to okresowo nasila się i powoduje wszystkie powyższe objawy, ale bardziej nasmarowane, nieoczywiste. Podczas remisji osoba może stale odczuwać nieprzyjemne doznania w uchu, których nie można dokładnie scharakteryzować. Pływacy z przewlekłym zapaleniem ucha zewnętrznego mogą regularnie wydawać się szaro-zielonkawym wydzieliną z ucha - klejący, gruby i nieco pogorszony słuch.

Prowadzenie diagnostyki

Rozpoznanie zewnętrznego zapalenia ucha środkowego nie jest trudne, ale jednak, aby uniknąć błędów diagnostycznych, należy go podać do otolaryngologa. Zwykle zapalenie ucha zewnętrznego jest wykrywane podczas prostej otoskopii, podczas wywiadu i testów fizycznych. Czasami, przy różnicowaniu zewnętrznego zapalenia ucha środkowego z innymi patologiami, szczególnie - przy środkowym zapaleniu ucha środkowego, można przeprowadzać badania uszlachetniające:

  1. mikrotoskop;
  2. otoskopia pneumatyczna;
  3. tympanometria;
  4. audiografia;
  5. CT, prześwietlenie kości skroniowej i czaszki;
  6. bakanalizować rozmaz z ucha;
  7. reflektometria akustyczna.

Jeśli podejrzewa się złośliwe zapalenie ucha u osób z predyspozycją, należy przeprowadzić bardziej szczegółowe badanie ucha. Charakterystyczne objawy patologii to silny ból, obecność granulacji na błonie bębenkowej i wewnątrz kanału usznego. Obowiązkowe jest sprawdzenie poziomu glukozy we krwi i moczu w celu eliminacji cukrzycy, a także skanowanie CT lub radioizotopem w celu określenia stopnia uszkodzenia tkanki kostnej w wyniku procesów nekrotycznych.

Metody leczenia u dzieci i dorosłych

Ograniczone formy zewnętrznego zapalenia ucha mogą wymagać otwarcia wrzenia, usunięcia ropnej, zapewniając drenaż. Dalsze leczenie antyseptyczne przewodu słuchowego lub małżowiny usznej wykonuje się przed zagojeniem rany. W tej chorobie błędne jest tworzenie turund z preparatami alkoholowymi, które silnie podrażniają stan zapalny skóry i mogą powodować ból, zwłaszcza u dzieci. Leczenie zewnętrznego zapalenia ucha jest ambulatoryjne i najczęściej wymaga użycia takich lokalnych narzędzi i metod:

  • czyszczenie ucha zewnętrznego;
  • r tampony maści na bazie kortykosteroidami (flutsinar, Triderm, Celestoderm, Akriderm) łącznie zsumowanie turundae do bębenka za pomocą sondy z silnym obrzękiem;
  • wkraplanie kropli do antybiotyków (Ofloxacin, Normax, Neomycin, Polidexa, Ciprolet, Tsimpromed, Betaciprol);
  • Umywanie uszu z zakwaszającymi kroplami w celu stworzenia niekorzystnego środowiska dla bakterii lub grzybów (płyn Burova, ałun);
  • leczenie ucha przeciwgrzybiczą maścią i roztworami, jeśli przyczyną choroby jest grzybica (klotrimazol, mikonazol);
  • płukanie przewodu słuchowego środkami antyseptycznymi (Furacilin, Miramistin, Chlorhexidine);
  • UHF-terapia przyspieszająca dojrzewanie wrzenia;
  • z przewlekłym zapaleniem ucha zaleca się przyjmowanie witamin, immunomodulatorów, autohemoterapię, a podczas zaostrzenia leczenie jest podobne do opisanego powyżej.

Z systemowych środków z silnym zespołem bólowym pacjentowi przepisuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne - Ketanov, Naise, Ibuprofen, Ibuklin, które pomogą zmniejszyć ból i stany zapalne. Jeśli choroba jest połączona z wypryskiem lub atopowym zapaleniem skóry, leczenie zewnętrznego zapalenia ucha środkowego lekami przeciwhistaminowymi Supramin, Diazolin, Claritin, Cetirizine należy uzupełnić.

Najczęściej z zewnętrznym zapaleniem ucha środkowego przyjęcie antybiotyków ogólnoustrojowych nie jest praktykowane, ale przy ciężkim obrzęku, gdy stosowanie miejscowych leków jest trudne, może odbywać się antybiotykoterapia. Ponadto, z zewnętrznym zapaleniem ucha środkowego są przepisywane antybiotyki dla osób z cukrzycą, niedoborów odporności, pacjentów w podeszłym wieku, małych dzieci. Leczenie zewnętrznego zapalenia ucha środkowego jest najczęściej wykonywane przy pomocy takich leków układowych jak Ciprolet, Oxacillin, Ampicillin, Cephalexin, Cefazolin.

Ze złośliwym zapaleniem ucha środkowego podawane są dożylnie, a pacjent jest poddawany leczeniu w szpitalu przez 6-12 tygodni. Przed badaniem mikrobiologicznym i wykryciem patogenów wybiera się antybiotyki, na które Pseudomonas aeruginosa i Staphylococcus aureus są wrażliwe, a następnie, po uzyskaniu wyników, dostosowuje się leczenie.

Pacjenci ze złośliwym zapaleniem ucha powinni codziennie poddawać się leczeniu ucha i jego dezynfekcji. W razie potrzeby do ucha wkrapla się roztwór bakteriofaga Pseudomonas aeruginosa. Gdy zapalenie ucha rozwinie się, dziecko powinno natychmiast skonsultować się z lekarzem, tak jak w przypadku niemowląt, choroba może dość szybko migrować do zapalenia ucha środkowego. Jeśli po zaszczepieniu spadnie u dorosłych, ucho jest podciągnięte do tyłu, potem dzieci - w dół i w tył. Na ogół leczenie jest podobne do leczenia patologii u dorosłych, ale przyjmowanie leków przeciwhistaminowych u dzieci jest obowiązkowe. Ucho środkowe dziecka smaruje się roztworem mentolu w oleju brzoskwiniowym, w środku podaje się maść sulfatiazolową, lewomycetynę, emulsję streptocydową. Małżowina uszna podczas rozprowadzania na niej jest pokryta azotanem srebra, roztworem zieleni brylantowej.

Terapia środkami ludowymi

Istnieją przepisy ludowe, które przy tej chorobie przydadzą się i pomogą szybciej pozbyć się infekcji. W dzieciństwie lepiej nie nadużywać tej terapii, aby nie spowodować pogorszenia sytuacji:

  1. Wyciśnij sok z aloesu, zwilż go wacikiem, włóż do ucha na całą noc. Powtarzaj aż do odzyskania.
  2. Zmiel czosnek w kleiku, wymieszaj 1: 1 z olejem roślinnym, pozostaw na jeden dzień. Następnie smaruj kanał słuchowy olejem czosnkowym dwa razy dziennie.
  3. Rozcieńczyć wodą 1: 2 nalewą propolisu, zwilżyć wacikiem, włożyć do bolącego ucha. Usuń po godzinie, wykonaj procedury dwa razy dziennie.
  4. Świeże liście geranium dokładnie spłucz, zrób grudkę i włóż do ucha. Możesz chodzić z kartką przez 2-3 godziny.
  5. Wlać łyżeczkę dziurawca w szklankę wody i nalegać godzinę. Odcedź, umyj ucho, powtórz dwa razy dziennie.

Komplikacje i prognozy

Zazwyczaj, zapalenie ucha zewnętrznego rozciąga się całkowicie przy minimalnej interwencji medycznej - terapii miejscowej, czasami po nakłuwania czyrak. Co do zasady, ból i stan zapalny ustępują w ciągu 5-10 dni i następuje całkowite wyleczenie. Czasami jednak niezależne próby leczenia chorób wywoływanych różne powikłania, takie jak wprowadzanie ropy i jego gromadzenie się w przedsionku (ochrzęstnej) przewlekłości zapalenie ucha środkowego, zapalenie tkanki łącznej, ropnie, zapalenie węzłów chłonnych, ucho. Jednak w większości przypadków rokowanie jest korzystne, a choroba nie powoduje konsekwencje. Jednak w przypadku złośliwego otitis tworzą przewidywania: tylko hospitalizacji i długotrwałego leczenia pozajelitowego antybiotykiem może uratować ludzi z ciężkim wyniku (na antybiotyki z choroby śmiertelność była wyższa niż 50%).

Zapobieganie zapaleniu ucha

Ważną zasadą zapobiegania chorobie jest prawidłowe wykonywanie higieny uszu, brak urazów przewodu słuchowego, ostrożne usuwanie siarki nie jest głębsze niż 1 cm głębokości (u dzieci - 0,5 cm). Podczas kąpieli musisz chronić swoje uszy i natychmiast wylewać wodę lub używać specjalnych wkładek do pływania. W przypadku wystąpienia wyprysku lub chorób grzybiczych skóry w pobliżu uszu należy leczyć w odpowiednim czasie, zgodnie z zaleceniami lekarza. Konieczne jest także wzmocnienie ich odporności w każdy możliwy sposób i nie przechodzenie w przechłodzenie oraz, jeśli to możliwe, unikanie zakażenia wirusem ARVI i grypą.

W kolejnym filmie Elena Malysheva powie Ci, jak nie ogłuszyć ludowym zapaleniem ucha, dlaczego powstaje i jak sobie z nim radzić.

Czy jesteś jednym z tych milionów, które chcą wzmocnić odporność?

A wszystkie twoje próby się nie powiodły?

I już myślałeś o radykalnych działaniach? Jest to zrozumiałe, ponieważ silny organizm jest wskaźnikiem zdrowia i okazją do dumy. Ponadto jest to przynajmniej długowieczność osoby. A fakt, że zdrowy człowiek wygląda młodziej - aksjomat, który nie wymaga dowodu.

Dlatego zalecamy przeczytanie artykułu autorstwa Eleny Malyshevej o tym, jak wzmocnić ciało przed jesiennym chłodem. Przeczytaj artykuł >>

Choroby zapalne małżowiny usznej i zewnętrznego przewodu słuchowego

Perichondrozowe zapalenie małżowiny usznej i zewnętrzny kanał słuchowy (Perichondritis conchae et meati externi auris)

Perichondrozowe zapalenie małżowiny usznej - ostre zapalenie periakium z rozprzestrzenianiem się na skórę i błoniastej części zewnętrznego kanału słuchowego. Choroba zaczyna się od surowiczego stanu zapalnego, dalszy rozwój tego procesu prowadzi do ropnego zapalenia. W dalekosiężnych przypadkach z wyjątkowo zjadliwą florą bakteryjną proces zapalny może rozprzestrzeniać się na chrząstkę, występuje topnienie ropne i sekwestracja.

Etiologia. Związek polimikrobowy, ale częściej jest to Pseudomonas aeruginosa. czynniki mogą obejmować uraz małżowiny usznej tworząc otgematomy (zob., etc.), owad żądło z wprowadzeniem infekcji podczas drapania żądło, palić lub ścieranie, powikłaniem choroby skóry, zabieg chirurgiczny na małżowiny lub za uchem.

Obraz kliniczny. Choroba zaczyna się od pojawienia się palącego i szybko rosnącego bólu w małżowinie usznej, osiągając znaczną intensywność. Istnieje wysepka, następnie powszechne przekrwienie skóry, obrzęk i infiltracja małżowiny usznej (ryc. 1).

Ryc. 1. Perichondrozowe zapalenie małżowiny usznej

Ogólny stan pacjenta cierpi istotnie (gorączka do 38-39 ° C, osłabienie, osłabienie, bezsenność z powodu silnego bólu pulsacyjnego, utraty apetytu, czasami dreszczy).

Diagnoza ustalić na podstawie danych dotyczących wywiadu, obiektywnego obrazu i obecności zespołu bólowego. Różnicowanie wynika z róży i ropnego krwiaka.

Leczenie: antybiotyki o szerokim spektrum działania, makrolidy (klarytromycyna, roxy-tromycyna, josamycyna), sulfonamidy. Jednocześnie zaleca się wykonywanie zabiegów fizjoterapeutycznych (promieniowanie UV, terapia mikrofalowa, laseroterapia).

Po utworzeniu ropniaka wykonuje się go otwierając, usuwając ropę, przepłukując jamę roztworem antybiotyku 3-4 razy dziennie, utwardzając powierzchnię chrząstki w celu usunięcia nekrotycznych tkanek. Wnękę ropnia osusza się za pomocą gumowych pasków.

Erysipelas (erysipelas conchae auris)

Erysipelas Earwax (erysipelas conchae auris) - ostra choroba zakaźna charakteryzująca się surowiczym wysiękowym zapaleniem skóry, wyraźnym zatruciem i zakaźnością.

Etiologia. Czynnikiem sprawczym różycy jest paciorkowiec beta lub paciorkowce z grupy innych typów serologicznych, które rosną na tym obszarze. Źródłem patogenu są pacjenci z rozmaitymi infekcjami paciorkowcami (dławica piersiowa, szkarlatyna, streptodermia, różyczka, itp.). Zakażenie może wystąpić poprzez kontakt przez uszkodzoną skórę i błony śluzowe.

Anatomię patologiczną określają formy reakcji zapalnej: rumieniowej, rumieniowo-pęcherzowej, pęcherzowo-krwotocznej itp. (Ryc. 2).

Ryc. 2. Erysipelas małżowiny usznej i twarzy

Następujące formy różnic wyróżniają się występowaniem: zlokalizowane, często (wędrowanie, pełzanie, migracja), przerzutowy wraz z rozwojem odległych izolowanych od siebie zmian.

Obraz kliniczny. Pod względem stopnia zatrucia (nasilenia przebiegu) izoluje się płuca (stopień I), umiarkowane (II) i ciężkie (III) formy choroby. Jest też powtarzający się Forma charakteryzuje się długością, przez kilka miesięcy i lat, powodując wielokrotnie zapalenia.

Okres inkubacji - od kilku godzin do 3-5 dni.

Zwiastun: Złe samopoczucie, łagodny ból głowy, bardziej dotkliwe w przedniej lokalizacji, lekki ból w regionalnych węzłach chłonnych, parestezje w ognisku wprowadzenia infekcji, zamieniając na spalanie i rosnące tkliwość.

Okres początkowy i klinika spuchnięcia: wzrost temperatury ciała do 39-40 ° C, silne dreszcze, zwiększony ból głowy i ogólne osłabienie, nudności, wymioty. Lokalnie: uczucie rozerwania, pieczenia; zachorowalność regionalnych węzłów chłonnych i wzdłuż naczyń limfatycznych. Skóra w postaci rumieniowa początkowo pojawia się niewielki punkt różowawy, który w ciągu kilku godzin zamienia się w charakterystyczny rumień z róży wyraźnie wyznaczony obszar przekrwienia; skóra jest infiltrowana, obrzęknięta, napięta, umiarkowanie bolesna przy palpacji. W skrajnie ciężkim przebiegu klinicznym w miejscach zmian pęcherzowo-krwotocznych dochodzi do martwicy skóry i martwicy tkanek leżącej u podstaw (postać martwiczo-kłębuszkowa).

Okres rekonwalescencji w postaci rumieniowej zwykle rozpoczyna się w 8-15 dniu choroby: poprawa stanu ogólnego, obniżenie i normalizacja temperatury ciała, zanik objawów zatrucia; lokalne przejawy ulegają odwrotnemu rozwojowi. Skóra staje się blada, znikają poziome krawędzie obszarów przekrwienia skóry, pojawia się niejednolite skalowanie naskórka.

W przypadku często powracających różańców, w okresie rekonwalescencji wyrażone efekty szczątkowe prawie zawsze pozostają w postaci infiltracji, obrzęku, pigmentacji skóry i limfostazy.

Diagnoza ustalony na podstawie charakterystycznego obrazu klinicznego. We krwi - leukocytoza neutrofilowa z przesunięciem w lewo, toksyczna ziarnistość leukocytów, wzrost ESR.

Leczenie. Hospitalizacja i izolacja pacjentów. Przebieg leczenia antybiotykami seria penicylin nie mniej niż 7-10 dni, nawet w nieskutecznym przebiegu klinicznym.

Ogólne leczenie. W ciężkich przypadkach - terapii odtruwania, dożylnie polijonowego roztworze (Trisol, kvartasol) i pochodnymi winylu (gemodez, polidez, neogemodez i in.).

W postaci krwotocznej - askorutin, kwas askorbinowy, młodzi ludzie - glukonian wapnia. Przy długotrwałych formach z opóźnioną regeneracją skóry - kwas askorbinowy i nikotynowy, witaminy A, grupa B, mieszanki multiwitaminowe z mikroelementami. Niespecyficznych leków immunostymulujących - pentoksyl, drożdżowy kwas nukleinowy, metyluracyl, pirogeniczny, prodigiozan, preparaty o dużej gęstości glistnika.

Lokalne leczenie Pokazane jest tylko z krwotoczną formą bullosy i jej powikłaniami (flegmą, martwicą). W ostrej fazy w obecności nienaruszonych pęcherzyków delikatnie nacięte na ich krawędziach, a po bandaż wysięku z 0,1% roztworem rivanol, 0,02% wodny roztwór furatsilina. Mocne bandażowanie jest niedopuszczalne. Stosowanie opatrunków nie powinno przekraczać 5 dni. Później, gdy pozostałe pęcherzyki dotyczące wykorzystania gruntu i nadżerki miejscowe środki mające działanie biostymulacyjny promowania regenerację tkanek (maść i żel solcoseryl, Vinylinum, peloidin, ekteritsid, maść methyluracyl, itd.).

Po tym, jak ostry proces zapalny ustąpi, aby wyeliminować resztkowe zjawiska, głównie infiltrację w obszarze byłego rumienia na twarzy i małżowinie usznej, terapia parafinowa jest podawana do pięciu lub więcej procedur.

Zapobieganie. Rekultywacji ogniska zakażenia (choroba septyczny ucha, zapalenie zatok, przewlekłe zapalenie migdałków, choroby ropotwórcze jamy ustnej), higieny osobistej, zapobiegania i wczesnego leczenia dezynfekcyjny mikrourazów złamań, leczenia chorób pęcherzykowego zapalenia skóry, zapobieganiu przechłodzenia twarzy i uszach unikać kontaktu ze schorzeniami róży.

Wyprysk małżowiny usznej i zewnętrzny kanał słuchowy

Wyprysk jest przewlekłą chorobą zapalną skóry, charakteryzującą się wysypką z łuszczycą i wysypką pęcherzykową.

Etiologia. Przydzielaj przyczyny wspólne i lokalne. Ogólne obejmują czynniki neurogenne i psychogenne, alergie, choroby narządów wewnętrznych i układ hormonalny. Lokalne przyczyny to kontakt z czynnikami drażniącymi, infekcja skóry po jej wężeniu, noszenie podczas noszenia odzieży roboczej, odpływ treści ropnej z ucha i tak dalej.

Obraz kliniczny. Choroba pojawia się ostro, a następnie przyjmuje przewlekły przebieg z tendencją do nawrotów. Wyróżnij następujące formy egzemy: prawdziwa, profesjonalna, mikrobiologiczna i łojotokowa.

Prawdziwy wyprysk w ostrej fazie charakteryzuje się wysypką rumieniowatą w nieco mikropęcherzyków obrzękiem skóry, które ujawniają się szybko tworząc dużą liczbę małych kropelek wskazują nadżerki z surowicze wysięków ( „rosy” objawu). Wyprysk zmian charakterystycznych polimorfizmu, gdy powierzchnia uszkodzenia skóry są wszystkie jego elementy patomorfologiczne - rumień, pęcherzyki, erozja, skorupy i skale.

Wyprysk drobnoustrojów rozwija się w wyniku podrażnienia i wtórnego egzematyzmu powierzchownej piodermii spowodowanego ropnym wydzielaniem z ucha.

Komplikacje. Zakażenie ogniskami gronkowcowymi egzemy może prowadzić do miejscowej lub szeroko rozprzestrzenionej furunculosis, do zwężenia lub atrezji przewodu słuchowego.

Leczenie. Ogólne leczenie obejmuje powoływanie środków uspokajających, dożylny 10% roztwór chlorku wapnia, 30% tiosiarczan sodu, itp. Witaminy: kwas askorbinowy, preparaty z grupy witaminowej P (Rutyna, Ascorutinum, kvetsetin et al.) Aevitum, kwasu nikotynowego, witaminę C. W pewnych przypadkach złożona ogólny efekt leczenia daje dobre leki przeciwalergiczne.

Lokalne leczenie. Gdy zewnętrzny przewód słuchowy wyprysk w ostrej fazie jest przemyto furatsilina roztwór 1: 1 000, 1% roztwór rezorcyny i drugi zmniejszyć wydzielanie zapobiega wtórnej infekcji oraz tworzeniu się korków naskórka. Następnie, po wyschnięciu oczyszczonego kanału słuchowego, jego skóra jest delikatnie leczona za pomocą 2% roztworu azotanu srebra, po czym jest luźno zatkana suchymi nasadkami ucha przez 24 godziny. Procedurę powtarza się 2-3 dni, a następnie nanosi maści i pasty preparatami kortykosteroidowymi.

Gdy wyprysk przedsionkiem serca w ostrej fazie w obecności licznych, wygrzewania i na zimno przedstawia wyraźny obrzęk często wymienne płyny lub na mokro suszenie opatrunki wiążące rozwiązania (1% roztwór rezorcyny i in.); w etapie podostre, z niewielką przewagą wilgoć i złuszczania - Naftalan lub ihtiolovaya (2-5%), past i maści, i kremy z kortykosteroidami.

Prognoza zależy od skuteczności środków mających na celu wyeliminowanie przyczyny choroby.

Zapobieganie jest wyeliminowanie czynników ryzyka, które przyczyniają się do pojawienia się egzemy, terminowego i racjonalnego leczenia zapalenia skóry, ropnego zapalenia skóry, chronicznych ropnych chorób ucha.

Furunculus (furunculus - wrzenie) zewnętrznego przewodu słuchowego

Furuncle - ostre ropne martwicze zapalenie mieszków włosowych i otaczającej tkanki łącznej.

Etiologia. Czyrak występuje błon-chrzęstnej części zewnętrznego ujścia podczas infekcji ropotwórczymi gronkowce lub siarkowego mieszku włosowym lub gruczoły potowe. czynniki są ropienie ucha środkowego, uszkodzenia skóry szorstkiej i oczyszczeniu z zewnętrznego ujścia zarysowania słuchowych woskowiny z świądu dermatoz, niedobór witaminy, zmniejszenie ogólnej odporności, cukrzyca, przewlekłe zmęczenie wyrażone, gruźlica, alergie i inne.

Obraz kliniczny. Ze względu na to, że golonka występuje w ograniczonej przestrzeni, z wysoką wrażliwością na ból, obraz kliniczny jest bardzo znaczący. Ból w uchu rośnie szybko i towarzyszy mu napromienianie w odpowiedniej połowie głowy i gwałtownie wzrasta wraz z ruchami żucia. W nocy ból staje się nie do zniesienia. Gdy blokuje się zewnętrzny kanał słuchowy, naciek zapalny powoduje przewodzeniowy ubytek słuchu z lateralizacją dźwięku tkanek w uchu pacjenta. Po naciśnięciu tragusa i popijaniu małżowiny usznej, pojawia się ostry ból, który wskazuje na obecność wrzenia.

Diagnoza. Podczas otoskopii przy wejściu do zewnętrznego przewodu słuchowego stwierdza się czerwonawy obrzęk, który ma ograniczony rozmiar, który wzrasta przez kilka godzin i częściowo zachodzi na zewnętrzny kanał słuchowy. W górnej części obrzęku powstaje żółtawy kaptur, w którym znajduje się nagromadzenie ropy. Diagnozę przeprowadza się na podstawie opisanych objawów klinicznych.

Diagnostyka różnicowa postępowanie: a) z egzemą, która charakteryzuje się nie ostrym bólem, ale głównie swędzeniem; b) ostre rozlane zewnętrzne zapalenie ucha, które charakteryzuje się rozprzestrzenianiem poza zewnętrzny przewód słuchowy do małżowiny usznej i do bruzdy bydlęcej; c) z zapaleniem wyrostka sutkowego w zapaleniu węzłów chłonnych regionu potylicznego.

Leczenie. Charakter leczenia zależy od stopnia rozwoju procesu patologicznego. W początkowej fazie podawania stosowanego w słuchowego zewnętrznego turundy z 70% roztworem alkoholu lub zmienioną chorobowo skórę traktuje się jodyną lub 5% roztworu azotanu srebra. Jednocześnie przepisuj leki przeciwbólowe i mikrofalowe. W okresie ropienia do spontanicznego rozcięcia ropnia możliwe jest jego nacięcie. Po otwarciu ropnia jego wnęka jest płukana roztworami antyseptycznymi. W uporczywych przypadkach prowadzenia kursów automatycznego hemoterapia krwi UFO, pozajelitowego antybiotyków określonych immunoprotector, witaminy, środki przeciwhistaminowe, środki przeciw gronkowcowego szczepionki lub toksoid.

Rozlane zapalenie zewnętrznego kanału słuchowego (otitis externa diffusa)

Rozlane zapalenie zewnętrznego kanału słuchowego (otitis externa diffusa) charakteryzuje się rozprzestrzenianiem się procesu zapalnego na skórze całego zewnętrznego kanału słuchowego i błony bębenkowej.

Etiologia. W większości przypadków choroba występuje jako komplikacja przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, w wyniku kontaktu ze skórą ropne lub w wyniku infekcji dotkniętych wypryskiem skóry lub otarcia zewnętrznego przewodu słuchowego. Choroba jest często poprzedzana uszkodzeniem skóry zewnętrznego przewodu słuchowego i infekcji. Choroba może również wystąpić, jeśli w zewnętrznym przewodzie słuchowym znajduje się ciało obce lub gdy wchodzą w niego agresywne substancje.

Obraz kliniczny. Na początku choroby pacjent odczuwa silną świąd w zewnętrznym kanale słuchowym, uczucie rozerwania i ciepło. Potem pojawia się narastający ból, nasilający się ruchami żucia, napromieniowujący odpowiednią połowę głowy. Określony endoskopowo rozlany przekrwienie i obrzęk skóry. Następnie pojawia się erozja, wysięk surowicy i ropne wydzielina. Regionalne węzły chłonne są powiększone, bolesne i mogą zostać poddane leczeniu ropniowemu, jeśli przedwcześnie.

Okres obrzęku trwa 2-3 tygodnie, po którym choroba spontanicznie lub w wyniku leczenia zostaje cofnięta.

Diagnoza ustalono na podstawie wyżej opisanego obrazu klinicznego i otoskopowego.

Rozróżnić choroba z ostrym wypryskiem, goleniem, różą, ostrym ropnym zapaleniem ucha środkowego. Każda z tych chorób ma swoją własną charakterystykę, która jest albo opisana powyżej, albo jest opisana w poniższych sekcjach.

Leczenie. Głównym celem działań terapeutycznych jest zapobieganie często występującemu zwężeniu i obliteracji zewnętrznego kanału słuchowego. W początkowej fazie, lokalnie, używa się turun z 1-2% maścią rtęci 2-3 razy dziennie. Gdy ropne rozładowania zewnętrznego ujścia słuchowego przemyto antyseptyczne rozwiązań z późniejszego wprowadzenia w turundy alkoholowym roztworem kwasu borowego, 2% roztworu azotanu srebra lub antybiotyk. Jednocześnie wykonują ogólne antybiotyki i terapię witaminową, a także środki zalecane dla martwicy zewnętrznego przewodu słuchowego.

Infekcja grzybicza zewnętrznego przewodu słuchowego (otomykoza - otomikoza)

Infekcja grzybicza zewnętrznego przewodu słuchowego (otomycosis - Otomycosis) - zapalenie wywołane przez pasożytujące grzyby, wegetujące w grubości skóry.

Etiologia. W większości przypadków otomycosis wywoływane są przez grzyby pleśniowe. Czynniki przyczyniające: zanieczyszczenie, wilgotność, pobyt w kanale słuchowym ciał obcych, na przykład endaural aparatów słuchowych lub wkładki, wąskiego kanału słuchowego zewnętrznego i jego wyroślami poprzednich choroby zapalne, przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, odporność na ścieranie i inne.

Obraz kliniczny. Choroba zaczyna się stopniowo. Najpierw pojawia się lekki świąd, który prowokuje drapanie. Przy obfitym wzroście grzybów i zatkaniu zewnętrznego kanału słuchowego produktami ich aktywności życiowej - zatkaniem ucha i przewodzącym ubytkiem słuchu, autofonia w bólu ucha.

W endoskopii zewnętrznego kanału słuchowego przez cały okres znajduje się masa grzybni grzybów, której kolor determinowany jest przez ich wygląd. W przypadku kandydemii proces ten często wykracza poza zewnętrzny kanał słuchowy i rozprzestrzenia się na małżowinę uszną.

Diagnoza. Rozpoznanie ustala się na podstawie obrazu klinicznego oraz danych z otoskopii, mikroskopii i siewu patologicznego wyładowania.

Leczenie w otomycozie - długi proces, nie zawsze udany, ponieważ choroba ma skłonność do nawrotów. Dokładnie oczyść zewnętrzny kanał słuchowy z mas grzybowych. Pozostałości tych mas usuwa się przemywając ciepłym roztworem 3% nadtlenku wodoru. Następnie przewód słuchowy suszy się i stosuje się maść odpowiednią do flory wegetatywnej. Jednakże nie zawsze jest skuteczna zastosowano maść, w związku z czym konieczne jest zmienianie grzybobójcze preparaty, takie jak amikazol, klotrimazol, mikozolon zawierających oprócz specyficznego czynnika przeciwgrzybiczego oraz jako antysensowny anty kortykosteroid. Intensywne preparaty o szerokim spektrum działania są skuteczne: nitrofungina, undecyna, cynkundan.

Do leczenia ogólnego wykorzystano uporczywe nawracające formy otomycy. Przydziel ponownie w ramach dwutygodniowych kursów nizoral, nystatin z przerwą na 7 dni. Stosuje się również ogólne leczenie odczulające (dimedrol, pipolfen, kestin, telphast, erius, itp.).

Prognoza terminowe i odpowiednie kompleksowe leczenie jest korzystne.

Zapobieganie. Ogólne i lokalne środki higieny, eliminacja lokalnych i wspólnych ognisk infekcji, zapobieganie mikrouszkom skóry zewnętrznego przewodu słuchowego i jego drapanie.

Uszkodzenie ucha zewnętrznego

Obrażenia te obejmują siniaki, oderwania (częściowe, całkowite), rany, oparzenia (termiczne, chemiczne), odmrożenia. Każdy z tych urazów może prowadzić albo do utraty narządu, albo do jego znacznego zniekształcenia z częściową utratą funkcji słuchowej.

Stłuczenie małżowiny usznej z uszkodzeniem jej miękkich tkanek. Najczęściej występuje to w przypadku urazu domowego lub sportowego, któremu nie towarzyszy naruszenie integralności chrząstki i krwotoku podskórnego lub krwotocznego. Uraz taki z reguły nie wymaga specjalnego leczenia, z wyjątkiem przypadków, gdy skóra ma otarcia. Powinny być traktowane 5% nalewki jodowej i przez kilka godzin nosić suchy bandaż nieprzepuszczający wilgoci (z podszewką pod zlewem z bawełnianej rolki).

W przypadku uszkodzenia mechaniczne, związane z złamań zgniecenie lub chrząstki obserwowano cechy charakterystyczne dla określenia rodzaju uszkodzenia (nieprawidłowe ruchliwości fragmentów tkanki chrzęstnej, podskórne krwotok przedsionkiem serca (otgematoma) i in.).

Otcheoma (othaematoma) - jest to ograniczone gromadzenie się krwi w obszarze przedniej powierzchni małżowiny usznej, wynikające z jej stłuczenia lub spontaniczne (ryc. 3).

Ryc. 3. Otematoma (po lewej); prawe - linie cięcia

Spontaniczna otgematomy może wynikać z lekkim naciskiem na przedsionku na białaczkę, hemofilia, niedobór witamin, pewne choroby zakaźne, obejmujących zaburzenia krzepnięcia, a także ze względu na zmiany zwyrodnieniowe w chrząstce pod wpływem zimna.

Krwiaki o traumatycznej genezie najczęściej występują z udarem lub ostrym naciskiem na małżowinę uszną lub z jej złamaniami (w sporcie).

Obraz patomorfologiczny i kliniczny. Krwiak jest częściej zlokalizowany w górnej części zewnętrznej (przedniej) powierzchni małżowiny usznej. Zewnętrznie jest zmiennym obrzękiem o czerwonawoniebieskim kolorze, pokrytym normalną skórą. Subiektywnie nic się nie objawia bezboleśnie w badaniu palpacyjnym.

Duże krwiaki w nieobecności leczenia w ciągu 3-5 tygodni są zorganizowane w gęstą tkankę bliznowatą, w wyniku czego małżom woń traci swą ulgę i przybiera formę bezkształtnego "ciasta". Cechą krwiaka jest częsty nawrót.

Leczenie. Małe krwiaki mogą się rozpuszczać niezależnie, gdy stosuje się opatrunek ciśnieniowy, podczas gdy skóra powyżej krwiaka i wokół niego jest smarowana nalewką jodową. Duże krwiaki powinny być usunięte przez sekcję. Po usunięciu zawartości wnękę nasącza się i wciera sterylną turundą, zawartość patologiczną zdrapuje się, a roztwór przemywa się roztworem antyseptycznym. Następnie szwy są umieszczane wzdłuż krawędzi nacięcia, pozostawiając część rany niezebraną do odprowadzenia jej za pomocą gumowych pasków lub rana w ogóle nie jest zszyta. Następnie nałóż bandaż ciśnieniowy, który wraz z gumowym stopniem wymienia się każdego dnia. Usunięcie otgematomy mają zastosowanie również przeciąć tylnej powierzchni małżowiny usznej, wykonując okno 5x5 mm o opróżnieniu jamy krwiaka jest odprowadzana i nałożyć bandaż ciśnienia. We wszystkich przypadkach miejscowe leczenie jest uzupełniane ogólnym leczeniem antybiotykami i sulfonamidami.

Prognoza pod względem kosmetycznym w zaniedbanych przypadkach jest niezadowalające.

Częściowe lub całkowite oderwanie małżowiny usznej są obserwowane z ciężkimi skalpującymi siniakami małżowiny usznej. Na swoim skorupy izolacyjne zachowują miękką, pożądane w zimnej jałowej tkanki (nie poniżej + 3 ° C) wraz z elementem dotkniętych jest dostarczana do szpitala lub urazu operacyjnego szczegółową. Jeżeli utrzymuje się połączenie małżowiny usznej z tkanką podskórną, osłonkę nakłada się w odpowiednie miejsce, a bandaż obandażowany jest bandażem ciśnieniowym. Hemostaza przed zapewnieniem specjalistycznej opieki jest wykonywana za pomocą ciasnego bandażowania.

Uszkodzenie zewnętrznego przewodu słuchowego

Są spowodowane uderzeniami o tępy lub ostry przedmiot, rany od kul i odłamków. Ilość urazu może być ograniczona do części błony śluzowej naskórka zewnętrznego kanału słuchowego lub do przejęcia jej części kostnej z obecnością pęknięcia ścian kości.

Zasadniczo złamaniom ścianek kości zewnętrznego kanału słuchowego towarzyszą bardziej rozległe uszkodzenia otaczających formacji anatomicznych graniczących z jedną lub drugą ze ścian. Często, gdy spada na brodzie lub odbić na nim powstaje złamanie kości przedniej ścianie zewnętrznej karty ujścia słuchowej z głowicą zderzanie żuchwy w regionie retroaurikulyarnuyu.

Obraz kliniczny. Ranom zewnętrznego kanału słuchowego towarzyszy krwawienie i tworzenie się skrzepu krwi w świetle, co powoduje prawie całkowity przewodzeniowy ubytek słuchu. Po usunięciu skrzepu słuch zostaje całkowicie przywrócony tylko wtedy, gdy uszkodzeniu zewnętrznego kanału słuchowego nie towarzyszy pęknięcie błony bębenkowej.

Ofiary skarżą się na ból i duszność ucha. Po otoskopii w zewnętrznym kanale słuchowym określa się zakrzepy krwi, a przez ich usunięcie - traumatyzowane obszary skóry. Palpacyjne wybrzuszony sonda w niektórych przypadkach eliminuje lub naprawić szkody lub obecność ściany kostnej raniąc pocisk, ale rzeczywisty stan rannych obszarze można określić tylko w badaniu ray.

Diagnoza urazowe uszkodzenie ucha zewnętrznego opiera się na anamnezie, obrazie otoskopowym, sondowaniu kanału rany i radiografii. W obecności objawów neurologicznych (ból głowy, nudności, wymioty, duszność, komunikacja dezorientacji) po renderowania ENT AIDS hospitalizacji w komorze neurologicznej z jednoczesnym specjalistę ENT obserwacji.

Leczenie. Gdy płytkie rany zewnętrznego przewodu słuchowego, że dodaje się po turundy toaletowego impregnowane sintomitsinovoy emulsji lub roztworu antybiotyków o szerokim spektrum działania w domieszce z hydrokortyzonu. To samo leczenie i przylegają do głębszych zmian skóry i uszkodzenie błony tkanki chrzęstnej przelotowo. Ubrania są produkowane raz dziennie. Gdy struktury nieciągłości skóry, błoniaste słuchowego zewnętrznego anatomo integralności próbują przywrócić endoskopowo pomocą MIKRONARZĘDZIA następnie ustalając tamponady słuchowego zewnętrznego z linimentom sintomitsina przez 48 godzin. Po usunięciu turundae wytwarzać ostrożnie etapami po impregnacji za pomocą cienkiej igły, z nadtlenku wodoru nie aby przesunąć anatomiczne fragmenty ułożone w niezbędnej kolejności.

W złamaniach ścian kostnych zewnętrznego kanału słuchowego wyżej opisane pomiary wykonuje się przy jednoczesnym unieruchomieniu żuchwy przez 1-2 tygodnie, podczas gdy przepisuje się wyłącznie pokarm płynny, który wyklucza proces żucia. Później, podczas konsolidacji miękkich i kostnych tkanek, aby zapobiec zwężeniu lub atrezji zewnętrznego kanału słuchowego, wprowadza się do niego rurkę bougie. Ponieważ proces powstawania blizn trwa po uszkodzeniu naskórka przez kilka tygodni, ochraniacz ten jest przechowywany w przewodzie słuchowym mniej więcej w tym samym czasie, z okresową ekstrakcją do dezynfekcji i toalety.

Prognoza Ogólnie rzecz biorąc, korzystne jest jednak, gdy przedwczesna specjalistyczna opieka lub niewłaściwe leczenie zakażonych zmian chorobowych występuje w znacznej liczbie przypadków zwężeniem lub atrektą przewodu słuchowego, co wymaga dalszej chirurgii plastycznej.

Uszkodzenie błony bębenkowej

Te obrażenia są podzielone na krajowy, produkcja i czas wojny.

Etiologia. Domowego mechaniczne uszkodzenia, gdy bezpośredni wpływ na bębenka każdy przedmiot wprowadza się do kanału słuchowego do jej oczyszczania ze woskowiny i wyjmowania z nich ciał obcych, a po uderzeniu w przedsionku otwartej dłoni. Bębenkowa może pękać skalistej gdy przewód przechodzi przez pęknięcie pierścienia bębna.

Defekty produkcji bębenek podzielony ciśnienia atmosferycznego wskutek nagłych zmian ciśnienia atmosferycznego (w kasetony, komory ciśnieniowe, w strojach do nurkowania, wybuchów technologiczne itd. d.), termiczne (w przemyśle metalurgicznym Kowal, ceramika, etc.) i chemiczną ( styka się z cieczami żrącymi na małżowinę uszną, a w kanale słuchowym).

Uszkodzenie błony bębenkowej w czasie wojny podzielona przez broni palnej (kula pocisk) i ciśnienia atmosferycznego lub detonacji w wyniku działania kopalń i wybuchowym. Z słabe efekty mogą być obserwowane przez wstrzykiwanie naczyń w swobodnej części i wzdłuż uchwytu młoteczka pod poważnego urazu związanego z pęknięciem naczyniowej powstaje wylewu krwi do niego, oraz znacznego narażenia atmosferycznego - wraz membrany zerwaniu, które ze względu na sprężystość warstwy środkowej, na rozciąganie brzegu rany jest widoczna jest jako otwór o nieregularnych (postrzępione) krawędzie pokryte niewielkiej ilości krwi. Podobny, ale bardziej nasilone wzór obserwowano produkcji i detonacji materiałów wybuchowych urazy (fig. 4).

Ryc. 4. Pęknięcie detonacji błony bębenkowej

Na pęknięcie błony bębenkowej stwarza ryzyko wtórnego zakażenia poważnych następstw klinicznych (ostre ropne zapalenie ucha środkowego i wyrostka sutkowatego, błędnika, zakrzepica zatok, itd.).

Oparzenia błony bębenkowej za pomocą kwasów i zasad żrących, z reguły prowadzi do całkowitego zniszczenia, często - zniszczeniu struktury ucha środkowego i penetrację substancji żrących przez przedsionkowego okna i bębna w labiryncie ucha nieodwracalnych słuchowych zamykania i funkcji równowagi.

Obraz kliniczny urazowego uszkodzenia błony bębenkowej. Ostry ból, duszne ucho, utrata słuchu i hałas w uchu. Przy małych szczelinowych perforacjach w przeważającej większości pojawia się spontaniczne uzdrowienie. Po zerwaniu membrany mogą powstawać blizny o różnych rozmiarach, które ostatecznie zostaną zaimpregnowane solami wapnia i staną się białawe. W takich przypadkach funkcja słuchowa praktycznie nie ulega zmianie. Przy znacznych pęknięciach z rozbieżnością krawędzi rany dochodzi do masywnej blizny błony bębenkowej z tworzeniem się grubszych zwapnień (zapalenie ucha ucha) lub przetrwałej perforacji. W takich przypadkach ujawniają się oznaki przewodzeniowego upośledzenia słuchu w różnym stopniu.

W procesie traumatycznym mogą być zaangażowane kosteczki słuchowe, stawy i mięśnie tympanonu. Najczęściej występuje to pęknięcie młotka-kowadła lub stawu kowadełkowo-rufowego, jak również złamanie nóg strzemiączka i podwichnięcie lub pęknięcie jego płyty podstawy.

Leczenie. W nieskomplikowanych formach uszkodzenia błony bębenkowej interwencje terapeutyczne są minimalizowane. Zabroniono wszelkiej aktywnej manipulacji w zewnętrznym kanale słuchowym, dopuszczania jakichkolwiek kropli i mycia ucha. W obecności zewnętrznego przewodu słuchowego zakrzepów ostrożnie usunięto przy użyciu suchego sterylną watę, potraktowano ścianki przewodu słuchowego alkoholu depresji vatnichkom i położyć go luźno na sucho sterylną turundy. Jeśli powikłania występują w postaci ropnego zapalenia ucha środkowego, przeprowadza się odpowiednie leczenie (patrz poniżej). Jeśli istnieje podejrzenie uszkodzenia struktury tympanonu, należy zastosować odpowiednie leczenie, zanim ostre skutki ustąpią, a błona bębenkowa zostanie uszkodzona. W przyszłości ofiara jest badana pod kątem funkcji słuchowej i przedsionkowej oraz określania charakteru dalszego leczenia. Kiedy łańcuch kosteczek słuchowych jest pęknięty, pokazane są pęknięcia nóg strzemiączka lub podwichnięcie jego stopy, tympanotomia (w zimnym okresie), aby przywrócić system dźwiękowy.

Prognoza w odniesieniu do funkcji słuchowej zależy od stopnia uszkodzenia błony bębenkowej i struktur ucha środkowego. W większości przypadków przy braku powikłań rokowanie jest korzystne. Dodatek wtórnej infekcji lub obecność dysocjacji słuchowego łańcucha kosteczek komplikuje rokowanie.

Otorynolaryngologia. V.I. Babiak, M.I. Govorun, Ya.A. Nakatis, A.N. Paschinin

Czytaj Więcej O Ból Gardła

Najskuteczniejsze aerozole do leczenia chorób gardła u dzieci i dorosłych - lista z opisami i cenami

Katar

Ból i zapalenie krtani. - Objawy chorób takich jak ból gardła, zapalenie migdałków, przeziębienie, zapalenie jamy ustnej, migdałki, zapalenie krtani, ostrego zakażenia układu oddechowego wirusa, wirusowe zapalenie gardła, itd.

Po co usuwać migdałki i migdałki dla dzieci?

Katar

Ze względu na zmniejszoną reaktywność organizmu choroby ENT u dzieci występują 3 razy częściej niż u dorosłych. Praktyczny brak nabytej odporności jest jedną z głównych przyczyn rozwoju zakaźnych patologii, w szczególności zapalenia gardła, zapalenia migdałków, zapalenia krtani itp.

Podziel Się Z Przyjaciółmi